ارتباط بیماری مزمن کلیوی، مقاومت به انسولین وشیوع دیابت دربالغین مسن

مقاومت به انسولین یکی از عوارض  بیماری مزمن کلیوی پیشرفته است. مقاومت  به انسولین  درمراحل ابتدایی بیماری مزمن کلیوی CKDکمتر توصیف شده است و پاسخ سلولهای بتا، تأثیرات بیماری بر تحمل گلوکز وخطر ابتلا به دیابت در افراد مسن مبتلا به این بیماری بررسی نشده است.

در یک مطالعه که برای بررسی سلامت قلب وعروق در 4680 فرد بالغ غیر دیابتی انجام گردید، اپیدمیولوژی بیماری مزمن کلیوی با استفاده از معادله ی کراتینین برای بدست آوردن GFRتخمین زده شد یا eGFRمورد بررسی قرار گرفت.

مقاومت به انسولین بر اساس غلظت انسولین درحالت ناشتا ارزیابی گردید. نمایه ی حساسیت به انسولین ، عملکرد سلولهای βو تحمل گلوکز با آزمایش تحمل گلوکز خوراکی بررسی شد.ابتلا به دیابت بر اساس تعریف به مقدار قندخون ناشتای مساوی یا بیش از 126 میلی گرم دردسی لیتر و قند غیرناشتای مساوی یا بیشتر از 200  میلی گرم دردسی لیتر اطلاق  می شود و چنانچه فرد از داروهای پایین آورنده ی قندخون استفاده کند جزو افراد دیابتی طبقه بندی می گردد.

نتایج بدست آمده نشان داد که میانگین  eGFRدر افراد  مورد بررسی با میانگین سن 72.5برابر با 72.2میلی لیتر در دقیقه در 1.73مترمربع بود)(SD 17.1، بعد از انجام تطابقات مشخص گردید که هر 10 میلی لیتر دردقیقه در 1.73متر مربع کاهش eGFRهمراه با افزایش مقاومت به انسولین  یا افزایش غلظت ناشتای انسولین به میزان  2.2درصد است(95% confidence interval [CI], 1.4%, 2.9%; P<0.001)واین مقدار کاهش eGFRبا کاهش نمایه ی حساسیت به انسولین به میزان 1.1درصد همراه است( 95% CI, 0.03%, 2.2%; P=0.04). با کمال تعجب eGFRبا تقویت عملکرد  سلولهای بتا مرتبط است( P<0.001) و سبب کاهش غلظت گلوکز 2 ساعت بعد از ناشتا (P=0.002) و کاهش خطر عدم تحمل گلوکز می گردد P=0.006)(. در طی یک پیگیری  12 ساله ، 437 نفر (9.3درصد) از این افراد به دیابت مبتلا شدند. بر اساس  نتایج بدست آمده eGFRبا خطر ابتلا به دیابت ارتباطی ندارد.

 دانشمندان نتیجه گیری می کنند که  در بین بالغین مسن، eGFRپایین تر با مقاومت به انسولین همراه است اگر چه در  eGFRپایین تر، عملکرد سلولهای  بتا بهتر شده و خطر اختلال تحمل گلوکز وابتلا به دیابت افزایش نمی یابد.

 منبع : www.ncbi.nlm.nih.gov

مترجم: ماندانا فرخی نیا